le Pre aux Anes, de ezelweide..

ns frankrijk 3

Le pré aux anes,  de ezelweide…

We zijn dit jaar in een andere fase terecht gekomen. Eind maart weer op pad gegaan, met het kleinste wagentje tot nu toe. Super licht om maar vooral makkelijk door de bergen te kunnen gaan. Maar ook omdat onze trouwe Truus toch echt wel een dagje ouder wordt en je van haar niet meer het meeste kunt verlangen. Truus die ons al 4 jaar samen met Dyke van hot naar her heeft getrokken is nu toch al 20 jaar. Een respectabele leeftijd maar nog topfit. Nu voor het vijfde jaar “on the road” en na twee jaar festivals en markten zijn onze hoofden gericht op het zuiden. Gaan om te vinden, gaan om te gaan? Een hoofd vol dat wel weet wat niet, maar ook open voor wat wel.

Reizen is geweldig, reizen met natuurlijke pk’s is helemaal geweldig. Maar niet alleen maar geweldig, net als eigenlijk alles in het leven. Niets is alleen maar leuk. Natuurlijk de ontmoetingen blijven bijzonder, net als de onbekende wereld net voorbij de bocht of achter de heuveltop. De voorbij denderende auto’s, vrachtwagens en tractoren zijn echt wel wat minder. Ons eeuwenoude reistempo vind de huidige maatschappij toch wel wat langzaam. Een obstakel voor de zichzelf voortrazende, als op hol geslagen wereld. De halsbrekende toeren die automobilisten uithalen om maar vooral niet achter dat wagentje te hoeven zitten laten je de schrik om het hart slaan. De keren dat een tegenligger met twee voeten op de rem, een bijna onvermijdelijke botsing weet te voorkomen zijn de dingen die op je netvlies blijven branden. Het klaarblijkelijke blind door een bocht kunnen kijken van haast hebbende, achterop komende auto’s. Het zijn vermogens waar wij niet mee gezegend zijn.

Reizen is geweldig, reizen met natuurlijke pk’s is helemaal geweldig. Maar toch voelt het dat we een eigen plek nodig hebben. Een plek om te mogen zijn. Te mogen blijven maar dat niet te hoeven, blijven of weer gaan. In vrijheid te kunnen kiezen. Een plek om te creëren, te bouwen, te verblijven om van weg te gaan en om weer thuis te komen.

Zo zijn we op weg gegaan, het hoofd vol met van alles, onze blik op het zuiden gericht. Vertrokken met het mooiste weer dat je jezelf kunt wensen, zeker voor eind maart. Slingerend over fietspaden en over het spinnenweb aan weggetjes dat door het landschap is gelegd. Niet strak zuidwaarts maar zigzaggend de drukte proberen te ontlopen. Overnachten op veldjes, brede bermen of aan een kanaal. De vele plekjes, die als vergeten om ergens voor bestemd te zijn, op ons liggen te wachten.  Boodschappen doen in dorpen en steden en elke dag zoekend kijken naar een buitenkraan om eenvoudig om water te kunnen vragen. Al slingerend naar het zuiden om ergens in België de route langs de Maas op te pikken om toch redelijk vlak de Ardennen door te trekken. Het soort vlak dat je in Nederland bijna niet tegen komt. Als je Nederland uit bent wordt het nooit meer vlak en ga je alleen nog naar boven of naar beneden het enige wat verandert is het hellings percentage. Zelfs langs de Maas kom je hellingen tegen van 10%. Geen punt als je bent voorbereid maar levensgevaarlijk als je te zwaar beladen bent voor je paard of als je remmen onvoldoende zijn. Truus en Dyke die door hun ervaringen op onze reizen precies weten hoe ze dit moeten doen. Geen kracht verspillen, maar elke pas berekenen, om ook maar vooral niet uit te glijden bij het afzetten.

Zutphen, Aalten, Kalkar, Sittard, Maaseik, Sint Truiden, Namen, Dinant en zo via Givet ben je opeens in Frankrijk. Vele dorpen en steden gepasseerd, sommigen ook door gegaan. Afhankelijk dat je bent van bruggen om rivieren over te gaan en winkels om je eten te kunnen kopen. De Maas volgend over de voie vertes, de groene wegen speciaal voor fietsers, wandelaars en paarden. Ja, ook paarden, alleen is er geen rekening gehouden met wagentjes en de Franse manier van paaltjes zetten is net wat resoluter dan de Belgische of Nederlandse. Met de nodige sleutels of gereedschap kun je die wel verwijderen en netjes achter je weer terug plaatsen. In de Ardennen hebben ze eiken houten balken over de weg met een verdekt slot die je echt niet open krijgt. De opening ernaast is zo smal dat een Nederlandse bakfiets er nog niet door past. Vaak zijn de balken niet op slot en kun je ze opzij schuiven maar zo af en toe heb je pech en zitten ze wel op slot. Bij Vireux -Wallerand zijn we de balken zat en hebben we de Maas verlaten. Je zit dan wel gewoon in de Ardennen en er wachten je stevige beklimmingen. Vooral het Maasdal uit is zwaar. Tien kilometer omhoog , stukje naar beneden en weer een lange beklimming. De Ardennen die overgaan in de liefelijke Thiérache, heggen, houtwallen en verstilde dorpjes. Waar de paarden en ezel voetstappen nog klinken alsof het er nooit is weggeweest. Versterkte kerken waar burgers en boeren konden schuilen om veilig te zijn voor plunderende roofridders en werkloze huurlingen. De Franse variant van Twente of de Achterhoek maar dan in een rauwe vorm. Heuvels met kleine boerderijen en vakwerkhuizen, wat graan en hier en daar akkers met mais. Maar overal heggen en houtwallen met mooie doorkijkjes door de dalen.  Uiteindelijk kijken we uit over de relatief vlakke streek richting Reims.

Reims de poort naar het zuiden, waar koningen zijn gekroond. Reims zijn we in 2014 ook al gepasseerd maar toen kwamen we uit het zuiden. Als je de Thiérache verlaat wacht je een eentonig graanlandschap. Een woestijn van eentonige monocultuur tot je in de volgende monocultuur terecht komt van de wijnstreek. Maar de wijnstreek hebben we niet bereikt. Het plan veranderde, zoals het met plannen gaat. Net voor Reims zijn we gedraaid en weer de Thiérache ingetrokken, op weg naar een huisje waar we zo verliefd op zijn geworden dat we er gebleven zijn. Een piepklein gehucht behorende bij Besmont een piepklein dorp. Een klein houten huisje, waar ooit de schoolmeester woonde. Een tegen het bos gelegen tiny house maar eentje van een paar honderd jaar oud. Het stukje bijbehorende grond heet; Le pré aux anes, het ezelweiland en hier zullen we zijn, creëren, bouwen, leven tot de horizon ons weer roept. Maar altijd de mogelijkheid weer naar huis te gaan, thuis te zijn…

Nomaden Stapvoets.. Herma en Arend.

Advertenties

Standing Rock

Weken, zelfs maandenlang, beheersen de berichten over de Waterprotectors van Standing Rock nu Facebook en de alternatieve media. Meer dan terecht!

Maar zou het niet handiger zijn om dit soort problemen bij de bron aan te pakken, of eigenlijk aan het eind van de pijplijn, bij ons, de consument? Ofwel dat wij niet alleen de Water Protectors steunen in woord maar ook in daad. Gewoon door minder, veel minder aardolie en fossiele brandstoffen in het algemeen te consumeren. Door echt te gaan consuminderen wat ons aardolie gebruik betreft.

Simpel gesteld heeft alles wat we vastpakken, ja echt alles, op zijn minst zijn gewicht in olie gekost om het te kunnen produceren. Op zijn minst, want bij veel producten is het vele malen meer.  Neem zo iets simpels als een brood. De akker wordt bemest en geploegd met een tractor die op diesel loopt, ingezaaid en gewied. Later wordt het geoogst, dan wordt het graan vervoerd, het wordt gemalen en wederom vervoerd en wordt bij een fabriek of bakker gebakken tot brood waarna het wordt vervoerd naar de winkel waar je het koopt. Dit allemaal met behulp van fossiele brandstoffen en als klap op de vuurpijl wordt dit brood ook vaak nog eens met de auto naar huis gebracht.

Dan heb ik nog niet eens het gehad over al de olie die is gebruikt om überhaupt de tractoren,machine’s, vrachtauto’s, fabrieken met hun machine’s ect. te produceren. Het is één enorme lange keten van aardolie gebruik.

Dit is de echte ongemakkelijke waarheid.

 

Leef het leven, vier het leven…

SAM_2016

Als je eenmaal de vertraging toegang tot je leven hebt gegeven dan zie je op een andere manier het leven van alledag.

De drukte van alledag, de alom dicterende haast. De idioterie van het moeten. De veel te hoge maar als normaal beschouwde snelheid van het hedendaagse leven.Dat elk moment van de dag productief moet zijn.Nog meer productie in een overconsumptie maatschappij. Waar in 2018, als het aan regering van ons kikkerlandje ligt, auto’s zonder chauffeur de nieuwe norm gaat worden. Nog meer overbodige mensen, nog meer uitzichtloosheid voor de mensen die de “ratrace to the bottom” niet vol kunnen houden. Nog meer winst voor niet belasting betalende, onpersoonlijke multinationals.

Het wordt hoog tijd voor een revival van het leven. Het leven vieren, vieren dat al dat monotone en afstompende werk door robots wordt gedaan. Dat we zelf echt zinvol aan de slag kunnen. Je kinderen en kleinkinderen de waardevolle dingen des levens leren. De kleinschaligheid van het zelf doen laten ervaren. Zelf voeden, zelf opvoeden, zelf laten groeien, zelf de verantwoordelijkheid nemen. De verantwoordelijkheid dat elk leven zinvol is. Van mens en dier, maar ook van de natuur die bijna verwoest is, van onze aarde. De enige Aarde die we hebben, waar wij allemaal op leven, onze Aarde.

Het niet goed vinden dat de winst naar enkelen gaat. Dat eerlijk delen, wat we voor kleuters nog zo belangrijk vinden, ook voor volwassenen geldt, alle volwassenen!. Dat de taart eerlijk wordt verdeeld, iedereen heeft recht op het leven leven.

De mens centraal stellen, ieder mens, wij allemaal. De mens en haar natuurlijke habitat in ere herstellen.                                                                                                                                                      Leef het leven, vier het leven, elk leven!…

Nomaden Stapvoets…

 

Rustig op weg…

Jpeg

Jpeg

We zijn rustig op weg. Lekker langzaam aan het inschommelen. De mooiste weggetjes over kronkelend door de Achterhoek. Genietend van de rustige energie en natuurlijk, wat het alleen maar fijner maakt, het super mooie lenteweer. Vandaag hemelsbreed wel 2 kilometer afgelegd, een soort van rondje om de kerk. Wat eigenlijk een rondje Borculo was. Maar het was wel puur genieten!. Afslaan en dan een weg over die na anderhalve kilometer ons wel 150 meter verder bracht, maar zo mooi met een meer dan mooie oude boom. Een “Fladderiep” van 175 jaar. Wat zal deze boom veel gezien hebben…

Geen druk we hoeven nergens op tijd te zijn, we hoeven niet minimaal een X aantal kilometers op de route op te schieten, geen stress van het moeten. Gewoon maar gaan, waar de weg ons brengt. Alleen maar mooie wegen, mensen het antwoord schuldig blijvend als ze vragen waar we naar onderweg zijn. Ja, eugh, ja, we zijn onderweg. De verbaasde blikken maar negerend, want ja op dit moment gaan we eigenlijk niet ergens echt naar toe.

Even een boodschapje doen bij de plaatselijke supermarkt, net bij een fietsen winkel. Dus ik zeg nog even tegen mijn Allerlief, we moeten ook nog een fietspomp kopen want we zijn de onze vergeten. Die ligt nog netjes op de werkbank omdat die gerepareerd moest worden. Zegt de buurman voor dat moment die dit hoorde, ik moet er nog eentje weggooien want we gebruiken hem toch nooit. Dus nu hebben we een super degelijke, ouderwetse kwaliteit fietspomp waar we alleen het slangetje wat van moeten inkorten. Dankuwel tijdelijke buurman!..

Nu staan we in een allerleukst weilandje en komen heerlijk in de rust.. Vanavond wordt er voor ons gekookt, een hotel is er niks bij…

Jpeg

Jpeg

WordPress

Nomaden Stapvoets zal de komende tijd, vooral tijdens ons onderweg zijn, vaak berichten via nomadenstapvoets.wordpress.com. delen. Omdat we vaak minimaal internet hebben is het schrijven van een stukje makkelijker op WordPress. Alles wordt gelijk opgeslagen en je bent dus bij het wegvallen van de verbinding niet al je getikte materiaal kwijt zoals op Facebook. Verder verandert er niets…

ns frankrijk 3

De cirkel van de seizoenen…

Jpeg

Jpeg

Een heerlijk voorjaarsdag, zo’n dag met alles erop en eraan. In de ochtend was er nog een aarzelende start maar nu hebben we toch al heel wat uurtjes zon.

Een heerlijke dag om bezig te zijn. Naast de voorbereidingen om volgend weekend met een goed gevoel op pad te gaan hebben we ook de eerste voorbereidingen voor de winter gemaakt. Ja u leest het goed, de winter. Op onze overwinterplek hebben we de bodem vlak gemaakt waar onze ger komt te staan. Zodat de grond gedurende de zomer mooi vast kan worden en als we terug zijn we de ger kunnen opbouwen. In goed mongools gezegd, we hebben de yurt klaar gemaakt. (plek waar de ger staat)

Terwijl je er zo mee bezig bent en je met je hoofd eigenlijk al een beetje onderweg was, ervaar je toch een soort van heimwee gevoel. Zullen we de ger maar vast opzetten, het voelt al zo knussig. Want hoe leuk het onderweg zijn ook is elk jaar, je neemt wel afscheid voor een tijdje. Afscheid van de plek waar je de winter was, afscheid van kinderen en kleinkinderen, afscheid van mijn moeder.

Daarom hebben we de plek van de ger maar een beetje aangekleed. Een mooie grote rozenkwarts voor de liefde voor de plek, plantjes in een bak. Met onze energie de bodem gevlakt, morgen nog een beetje graszaad zaaien. Zodat er een fijne plek op ons ligt te wachten, een plek om weer een tijdje thuis  zijn. Zodat je onderweg altijd het gevoel hebt dat je aan het einde van een reis naar huis gaat.

Daarom ook juist deze foto erbij. Op de foto de overwinterplek, vachten die hangen te drogen, de wagen die klaar is om erop uit te trekken. Een Lente vol inspiratie, een Zomer vol warmte en ontmoetingen, nog genieten van de Herfst om dan tegen de winter, als de tijd weer daar is, hier weer terug te komen.

Lets start a Bank…

Deze week hoorde ik een flard van het nieuws op de radio. De ECB. verlaagd het rentetarief voor banken naar 0%. Nul procent als je als bank geld leent bij de ECB.

Gelijk schoot me een nummer van Amy Mc. Donald door het hoofd; Lets start a band. Ik vind het echt een super nummer vooral zoals ze het live op Pinkpop zong. Maar dit terzijde. Een lettertje anders dan wordt het, Lets start a Bank.. De ongekende mogelijkheden die we dan zouden hebben. Wauw mooi, zou m’n kleinzoon zeggen. Yeah right! We lenen ons dan het ongans, maakt toch niet uit hoeveel, want de rente is nul. Of we nu 10 miljoen lenen of 100 miljard. Nul procent rente, what the heck.

Een klein probleempje doemde er op de achtergrond op, je moet als Bank wel 7 cent in kas hebben voor elke euro die je leent. Das dan nou weer jammer. Gelukkig werden vandaag bij de supermarkt de boodschappen naar beneden afgerond, dat waren alvast 2 cent. Nog even wat benzine getankt, precies uitgemikt.. weer 2 cent extra over gehouden en dat samen met wat wisselgeld onderuit de jaszak precies 77 cent. Het geluk lachte me toe want er stond nog een winkel wagentje met een 50 eurocent munt erin. Voila 1 euro en 27 cent precies. Toen ik weer thuis kwam had mijn vrouw net twee van onze schapenvachten verkocht, kijk dat schiet beter op, 101,27 euro totaal in de strijdkas. Gelijk maar even naar mijn moeder gelopen of zij nog wat over had voor het goede doel, echt ma zoveel heb je nog nooit aan mij kunnen verdienen, 500 euro???

Even alle gekheid op een stokje. Ben ik nu gek of de ECB…

Er schoot me onder het tikken van dit stukje nog een andere songtekst door mijn hoofd. Van de Direstraits: “Money for nothing and the chicks for free”.

O.k., o.k. ik geef het toe, gelijk zag ik nog veel meer mogelijkheden.

 

Voor de rekenenaars onder ons 601,27/0.07= 8589,57 geen gek bedrag om gratis te lenen…