Vrij naar Marsman

Jpeg

Jpeg

Denkend aan Holland
zie ik brede snelwegen
traag door oneindig
laagland gaan
Waarop ondenkbaar
lange rijen auto’s
met gif spugende uitlaten
naar den einder gaan

 
De ooit zo geweldige ruimte
stinkende walmende pijpen
de fabrieken
vol gebouwd land,

Grauw groene natuur, vol met vervuiling, kennismaatschappij, zonder verstand

De lucht hangt er laag,
en de zon wordt er langzaam
in grauwe veelkleurige
gif dampen gesmoord,
En in alle gewesten
wordt de stem van lawaai
waaraan geen mens nog ontkomt
gevreesd en gehoord.

Advertenties

Deel 2: Een groene toekomst, de toekomst is groen.

verse foto's 11826

De toekomst kan echt groen worden. Iedereen die mij al wat langer kent weet dat ik al zo’n 20 jaar bezig ben om dierlijke tractie te promoten. Paarden, ezels en ook muildieren kunnen zoveel meer doen dan iedereen tegenwoordig denkt.

Wie kent er nog het geluid van een ploegschaar die door de grond heen gaat. Het zingen van de ploeg die wordt begeleid door de paardenvoeten die ritmisch neerkomen op de grond. Door de herrie die een tractor veroorzaakt ben je niet meer instaat dit te horen. Het zingen van de ploeg kondigt een nieuwe oogst aan, een belofte op een nieuwe oogst. Eeuwenlang hebben boeren jaar in, jaar uit het voor elkaar gekregen om meer calorieën te oogsten dan er gebruikt werden tijdens het hele proces van ploegen, zaaien, verzorgen en oogsten. Elke graankorrel levert een aar vol korrels op, elke pootaardappel brengt een heleboel nieuwe aardappels voort.

Het voelt ook volledig logisch dat dit zo is. Je gaat natuurlijk niet een jaar lang aan het werk om er dan minder af halen dan je erin hebt gestopt. Maar de huidige agrarische sector stopt vele malen meer calorieën “in de grond” dan dat ze eraf halen. Tenminste als je alles meetelt. Ook als je alle energie meetelt die het kost om de grote zware machine’s te maken. Als je alle diesel meetelt, alle energie meetelt die het kost om kunstmest te maken, evenals de gewasbeschermingsproducten ofwel gif. Het huidige landbouw beleid zorgt er dus voor dat we achteruit boeren. De vruchtbaarheid van de grond neemt af, de soortenrijkdom loopt heel snel terug, de grond verdicht door het gebruik van te zware machine’s. Daarbij verdient de boer die zich een slag in de rondte werkt ook nog eens zo goed als niets aan het eind van de rit. Eigenlijk best de wereld op zijn kop. Oja en de consument betaald wel de hoofdprijs voor de producten die het land voortbrengt.

Maar het kan wel groen, dat hebben boeren uiteindelijk eeuwenlang bewezen. Dit is ook echt niet terug in de tijd. Het is een grote stap voorwaarts. Mooie gezonde producten verbouwen zonder gebruik te maken van vieze vervuilende fossiele brandstoffen. Geen herrie, geen uitlaatgassen maar een tingelend tuig. Met een schoffelmachientje de worteltjes wieden samen met b.v. een ezel. Dat kan ook perfect in een kas.

De kennis van hoe dit moet is er nog gewoon. De meest moderne machine’s voor deze manier van boeren zijn er ook volop. Ontwikkeld door de Amish in de V.S. en Prommata in Frankrijk, door Charley Pinney en zo zijn er nog veel meer. Alles is er om morgen aan de slag te gaan. Op naar een groene toekomst, want de toekomst is groen!…

Pioniers in Nederland zoals Boer Sil in Drenthe en Leo en Mieke de Visser in Zeeland, brengen de mooiste groentes op de markt. Zoek een bewust lekkere producten van hen op.

Arend©

 

Een groene toekomst, de toekomst is groen!

 

11254637_1699787263599038_6081964228679098523_n

Een groene toekomst lijkt hetgeen te zijn waar bijna iedereen naar verlangt.

Daarom wordt er in de media bij alles wat ook maar iets minder vervuilend is het woordje groen gezet. Elektriciteit is groen, tenminste als je niet verder dan het stopcontact kijkt en even niet denkt aan hoe die windmolens, zonnepanelen of accu’s worden gemaakt. Een bos rooien en er windmolens opzetten is groen, een weiland vol parkeren met zonnepanelen is groen. Zonneakker, nog zo’n leugenachtig woord, niet eens een contradictie, simpel een keiharde leugen. Hectares vol gezet met glimmende platen die vol zitten met zeldzame grondstoffen die op de meest vervuilende manier gewonnen zijn ten koste van lokale samenlevingen. Die dan groene elektriciteit opwekken. Google eens wat de impact is van deze zonnepanelen industrie, zoek dan gelijk hoelang de levensduur is en of ze al weten hoe ze de oude kapotte panelen weer gaan verwerken.

Er is wel een echte groene toekomst, maar die zul je niet krijgen van de huidige politiek. De zetbazen van het grootkapitaal. Ook niet van de EU, zie vorige zin. Ook niet van de VN of een van de zusterorganisaties hiervan. Zie twee zinnen terug. De groene toekomst moeten we zelf maken. Ja lieve mensen, wijzelf moeten die maken. Want we hebben veel meer boeren nodig. Geen akkerbouwers of agrariërs, boeren! Het woord boer is een samentrekking van verbouwen en bewaren. We moeten de aarde weer leren bewaren, weer leren voedsel verbouwen. Kleinschalig en zonder gebruik te maken van fossiele brandstoffen, olie-aftreksels en zonder chemische rotzooi opgedrongen door Bayer/Monsanto of welke chemiereus dan ook. We kunnen ons laten helpen door dieren die zich graag voor mensen willen inspannen. Die ons kunnen helpen 100% duurzaam de aarde, onze moeder planeet, te bewerken zodat hun en ons voedsel tot wasdom kan komen. Echt voedsel dat ons voedt en niet alleen maar vult.

Dit echte voedsel kan dan lokaal verwerkt worden van bakkers tot bierbrouwers. Verkocht in lokale winkels, rondgebracht door lokale mensen. Een lokale eco-nomie, voor elkaar zorgen en er voor elkaar zijn . Iedereen gaat dan doen wat hij /zij goed kan en wat vreugde verschaft. Een samen-leving vormen.

In elk kind schuilt een boer, zet 3 kleuters in een bak met grond en geef ze zaden of plantjes en ze zijn ermee bezig, die gaan wel zelf aan de slag! Het is niet onmogelijk, onze toekomst kan groen zijn. Wellicht dat het allemaal anders zal worden dan dat het nu allemaal gaat maar dat is toch niet erg? We gaan het doen voor onszelf, voor onze kinderen en kleinkinderen. Zo’n ramp is het toch niet als we niet op vliegvakantie kunnen of de nieuwste I-phone niet kunnen kopen.

Want we kunnen dit samen doen en de spelbrekers, de beruchte 1%,  die nu denken dat ze alles voor het zeggen hebben die laten we gewoon een tijdje aan de zijlijn staan totdat ze graag willen meeboeren. De toekomst is groen…

Arend©…

 

Long time no see

Het is lang geleden dat ik een stuk schreef.

Het was geen gebrek aan inspiratie, meer een overkill aan inspiratie. Er speelt in deze tijd zoveel. Zoveel dat je er soms moedeloos van wordt. De vervuiling en verwoesting van onze moederplaneet, het schaamteloos plunderen voor alleen maar geld voor enkelen. De grote massa van de mensheid die geen enkele vooruitgang boekt, die wel de rekening moet betalen. De schaamlapjes die de politiek aanbiedt voor het verwoestende gedrag van multinationals. Allemaal van het gas, diesel of benzine af, het schaamlapje heet elektrisch, one size fits all. Behalve natuurlijk de grootverbruikers in de industrie. Het enorme dierenleed in de vleesindustrie. De tot onbetaalbare hoogtes gestegen huren van huizen of koophuizen, waar iedereen op termijn alleen maar armer van wordt. Geen geld voor waar het echt om gaat. Het welzijn en de gezondheid van de bevolking, onze arme medemens voor wie de taartpunt tot kruimels verworden is. De lijst is lang en ik zou er vele A4tjes mee vol kunnen tikken. Om hopeloos van te worden, een mens te worden zonder hoop. Om maar te gaan denken dat het toch niets uitmaakt wat je doet, om als een niet meer voelende zombie door het leven te gaan. Bijna de moed verloren…

Maar oma zei vroeger al; Moed verloren, al verloren!

Gelukkig is er nog niks verloren. Wij kunnen de wereld veranderen, wellicht niet in 1 dag en ook vast niet in ons eentje. Maar we kunnen wel zelf beginnen met een verandering. Een moestuin beginnen bijvoorbeeld, al is het maar een kleintje. Je voedsel kopen bij de bron, bij b.v. een biologische tuinder die 2 dagen in de week een winkeltje aan huis heeft. Woon je bij Dwingeloo in de buurt, koop eens bij Boer Sil, een jonge boer die alles verbouwd met behulp van zijn twee paarden. Google eens voor dit soort bedrijven in je buurt. Maak met boodschappen doen een statement.

En ik? Ik ben met een jong muildier aan het betuigen, om ook in de toekomst weer een keer een lange reis te maken. Niet als wereldverbeteraar maar misschien is het wel waar wat ooit een Belgische fotokunstenaar tegen ons zei; Jullie brengen de mensen hoop.

Laten we elkaar hoop geven en de hoop brengen bij diegene het even niet ziet zitten

Arend..

.ezel colomn

 

le Pre aux Anes, de ezelweide..

ns frankrijk 3

Le pré aux anes,  de ezelweide…

We zijn dit jaar in een andere fase terecht gekomen. Eind maart weer op pad gegaan, met het kleinste wagentje tot nu toe. Super licht om maar vooral makkelijk door de bergen te kunnen gaan. Maar ook omdat onze trouwe Truus toch echt wel een dagje ouder wordt en je van haar niet meer het meeste kunt verlangen. Truus die ons al 4 jaar samen met Dyke van hot naar her heeft getrokken is nu toch al 20 jaar. Een respectabele leeftijd maar nog topfit. Nu voor het vijfde jaar “on the road” en na twee jaar festivals en markten zijn onze hoofden gericht op het zuiden. Gaan om te vinden, gaan om te gaan? Een hoofd vol dat wel weet wat niet, maar ook open voor wat wel.

Reizen is geweldig, reizen met natuurlijke pk’s is helemaal geweldig. Maar niet alleen maar geweldig, net als eigenlijk alles in het leven. Niets is alleen maar leuk. Natuurlijk de ontmoetingen blijven bijzonder, net als de onbekende wereld net voorbij de bocht of achter de heuveltop. De voorbij denderende auto’s, vrachtwagens en tractoren zijn echt wel wat minder. Ons eeuwenoude reistempo vind de huidige maatschappij toch wel wat langzaam. Een obstakel voor de zichzelf voortrazende, als op hol geslagen wereld. De halsbrekende toeren die automobilisten uithalen om maar vooral niet achter dat wagentje te hoeven zitten laten je de schrik om het hart slaan. De keren dat een tegenligger met twee voeten op de rem, een bijna onvermijdelijke botsing weet te voorkomen zijn de dingen die op je netvlies blijven branden. Het klaarblijkelijke blind door een bocht kunnen kijken van haast hebbende, achterop komende auto’s. Het zijn vermogens waar wij niet mee gezegend zijn.

Reizen is geweldig, reizen met natuurlijke pk’s is helemaal geweldig. Maar toch voelt het dat we een eigen plek nodig hebben. Een plek om te mogen zijn. Te mogen blijven maar dat niet te hoeven, blijven of weer gaan. In vrijheid te kunnen kiezen. Een plek om te creëren, te bouwen, te verblijven om van weg te gaan en om weer thuis te komen.

Zo zijn we op weg gegaan, het hoofd vol met van alles, onze blik op het zuiden gericht. Vertrokken met het mooiste weer dat je jezelf kunt wensen, zeker voor eind maart. Slingerend over fietspaden en over het spinnenweb aan weggetjes dat door het landschap is gelegd. Niet strak zuidwaarts maar zigzaggend de drukte proberen te ontlopen. Overnachten op veldjes, brede bermen of aan een kanaal. De vele plekjes, die als vergeten om ergens voor bestemd te zijn, op ons liggen te wachten.  Boodschappen doen in dorpen en steden en elke dag zoekend kijken naar een buitenkraan om eenvoudig om water te kunnen vragen. Al slingerend naar het zuiden om ergens in België de route langs de Maas op te pikken om toch redelijk vlak de Ardennen door te trekken. Het soort vlak dat je in Nederland bijna niet tegen komt. Als je Nederland uit bent wordt het nooit meer vlak en ga je alleen nog naar boven of naar beneden het enige wat verandert is het hellings percentage. Zelfs langs de Maas kom je hellingen tegen van 10%. Geen punt als je bent voorbereid maar levensgevaarlijk als je te zwaar beladen bent voor je paard of als je remmen onvoldoende zijn. Truus en Dyke die door hun ervaringen op onze reizen precies weten hoe ze dit moeten doen. Geen kracht verspillen, maar elke pas berekenen, om ook maar vooral niet uit te glijden bij het afzetten.

Zutphen, Aalten, Kalkar, Sittard, Maaseik, Sint Truiden, Namen, Dinant en zo via Givet ben je opeens in Frankrijk. Vele dorpen en steden gepasseerd, sommigen ook door gegaan. Afhankelijk dat je bent van bruggen om rivieren over te gaan en winkels om je eten te kunnen kopen. De Maas volgend over de voie vertes, de groene wegen speciaal voor fietsers, wandelaars en paarden. Ja, ook paarden, alleen is er geen rekening gehouden met wagentjes en de Franse manier van paaltjes zetten is net wat resoluter dan de Belgische of Nederlandse. Met de nodige sleutels of gereedschap kun je die wel verwijderen en netjes achter je weer terug plaatsen. In de Ardennen hebben ze eiken houten balken over de weg met een verdekt slot die je echt niet open krijgt. De opening ernaast is zo smal dat een Nederlandse bakfiets er nog niet door past. Vaak zijn de balken niet op slot en kun je ze opzij schuiven maar zo af en toe heb je pech en zitten ze wel op slot. Bij Vireux -Wallerand zijn we de balken zat en hebben we de Maas verlaten. Je zit dan wel gewoon in de Ardennen en er wachten je stevige beklimmingen. Vooral het Maasdal uit is zwaar. Tien kilometer omhoog , stukje naar beneden en weer een lange beklimming. De Ardennen die overgaan in de liefelijke Thiérache, heggen, houtwallen en verstilde dorpjes. Waar de paarden en ezel voetstappen nog klinken alsof het er nooit is weggeweest. Versterkte kerken waar burgers en boeren konden schuilen om veilig te zijn voor plunderende roofridders en werkloze huurlingen. De Franse variant van Twente of de Achterhoek maar dan in een rauwe vorm. Heuvels met kleine boerderijen en vakwerkhuizen, wat graan en hier en daar akkers met mais. Maar overal heggen en houtwallen met mooie doorkijkjes door de dalen.  Uiteindelijk kijken we uit over de relatief vlakke streek richting Reims.

Reims de poort naar het zuiden, waar koningen zijn gekroond. Reims zijn we in 2014 ook al gepasseerd maar toen kwamen we uit het zuiden. Als je de Thiérache verlaat wacht je een eentonig graanlandschap. Een woestijn van eentonige monocultuur tot je in de volgende monocultuur terecht komt van de wijnstreek. Maar de wijnstreek hebben we niet bereikt. Het plan veranderde, zoals het met plannen gaat. Net voor Reims zijn we gedraaid en weer de Thiérache ingetrokken, op weg naar een huisje waar we zo verliefd op zijn geworden dat we er gebleven zijn. Een piepklein gehucht behorende bij Besmont een piepklein dorp. Een klein houten huisje, waar ooit de schoolmeester woonde. Een tegen het bos gelegen tiny house maar eentje van een paar honderd jaar oud. Het stukje bijbehorende grond heet; Le pré aux anes, het ezelweiland en hier zullen we zijn, creëren, bouwen, leven tot de horizon ons weer roept. Maar altijd de mogelijkheid weer naar huis te gaan, thuis te zijn…

Nomaden Stapvoets.. Herma en Arend.

Standing Rock

Weken, zelfs maandenlang, beheersen de berichten over de Waterprotectors van Standing Rock nu Facebook en de alternatieve media. Meer dan terecht!

Maar zou het niet handiger zijn om dit soort problemen bij de bron aan te pakken, of eigenlijk aan het eind van de pijplijn, bij ons, de consument? Ofwel dat wij niet alleen de Water Protectors steunen in woord maar ook in daad. Gewoon door minder, veel minder aardolie en fossiele brandstoffen in het algemeen te consumeren. Door echt te gaan consuminderen wat ons aardolie gebruik betreft.

Simpel gesteld heeft alles wat we vastpakken, ja echt alles, op zijn minst zijn gewicht in olie gekost om het te kunnen produceren. Op zijn minst, want bij veel producten is het vele malen meer.  Neem zo iets simpels als een brood. De akker wordt bemest en geploegd met een tractor die op diesel loopt, ingezaaid en gewied. Later wordt het geoogst, dan wordt het graan vervoerd, het wordt gemalen en wederom vervoerd en wordt bij een fabriek of bakker gebakken tot brood waarna het wordt vervoerd naar de winkel waar je het koopt. Dit allemaal met behulp van fossiele brandstoffen en als klap op de vuurpijl wordt dit brood ook vaak nog eens met de auto naar huis gebracht.

Dan heb ik nog niet eens het gehad over al de olie die is gebruikt om überhaupt de tractoren,machine’s, vrachtauto’s, fabrieken met hun machine’s ect. te produceren. Het is één enorme lange keten van aardolie gebruik.

Dit is de echte ongemakkelijke waarheid.

 

Leef het leven, vier het leven…

SAM_2016

Als je eenmaal de vertraging toegang tot je leven hebt gegeven dan zie je op een andere manier het leven van alledag.

De drukte van alledag, de alom dicterende haast. De idioterie van het moeten. De veel te hoge maar als normaal beschouwde snelheid van het hedendaagse leven.Dat elk moment van de dag productief moet zijn.Nog meer productie in een overconsumptie maatschappij. Waar in 2018, als het aan regering van ons kikkerlandje ligt, auto’s zonder chauffeur de nieuwe norm gaat worden. Nog meer overbodige mensen, nog meer uitzichtloosheid voor de mensen die de “ratrace to the bottom” niet vol kunnen houden. Nog meer winst voor niet belasting betalende, onpersoonlijke multinationals.

Het wordt hoog tijd voor een revival van het leven. Het leven vieren, vieren dat al dat monotone en afstompende werk door robots wordt gedaan. Dat we zelf echt zinvol aan de slag kunnen. Je kinderen en kleinkinderen de waardevolle dingen des levens leren. De kleinschaligheid van het zelf doen laten ervaren. Zelf voeden, zelf opvoeden, zelf laten groeien, zelf de verantwoordelijkheid nemen. De verantwoordelijkheid dat elk leven zinvol is. Van mens en dier, maar ook van de natuur die bijna verwoest is, van onze aarde. De enige Aarde die we hebben, waar wij allemaal op leven, onze Aarde.

Het niet goed vinden dat de winst naar enkelen gaat. Dat eerlijk delen, wat we voor kleuters nog zo belangrijk vinden, ook voor volwassenen geldt, alle volwassenen!. Dat de taart eerlijk wordt verdeeld, iedereen heeft recht op het leven leven.

De mens centraal stellen, ieder mens, wij allemaal. De mens en haar natuurlijke habitat in ere herstellen.                                                                                                                                                      Leef het leven, vier het leven, elk leven!…

Nomaden Stapvoets…